MI GUDU RIVIER CRUISES SURINAME
Leonoor Wagenaar:
Gisteravond heb ik met René de Landbouwtentoonstelling in verband met 135 jaar Hindostaanse emigratie op Groningen bezocht. Want zoiets doe je, als je net verhuisd bent naar het distrikt Saramacca en Boeroe bent geworden. Er lag een pompoen te pronken van wel een meter doorsnee en ook de bossen prei hadden een Hollands formaat (wat men hier prei noemt zijn eerder lenteuitjes). Antroewa, Tayerblad, er zijn nog steeds veel groentes en vruchten waar ik de naam niet van ken (of zelfs nog nooit eerder gezien heb), dus gebruikte ik de tentoonstelling een beetje om mezelf bij te spijkeren.
Verder stond er een Australische zeeboe uitstekend te gedijen. Tegenover hem een Surinaamse waterbuffel-stier die vroeger veel gebruikt werd bij het omploegen van de velden; ze heetten respectievelijk Marlye en Bob Marley, en hoewel de dreadlocks ontbraken zag ik met moeite nog wel waarom. Daar tussenin, vlak voor de glimmende rode tractor stond Bin Laden, een donkere geit met een hele lange, prachtig gekamde baard.
Omdat we hier nog een beetje opvallen kam meneer Mahinder Jogi, assembleelid van Saramacca een babbeltje met ons houden: we mogen altijd bij hem aankloppen als er iets is. (En dat terwijl we helemaal niet op hem mogen stemmen.)
Sinds een kleine twee weken wonen we in ons nieuwe huis aan die prachtige Saramaccarivier, precies in een bocht, dus schitterend uitzicht op het bos, je hoort er de brulapen en soms zie je in het water lamantijnen, zeekoeien, dus. Nu is het nog Boiti, Buiten, het afgelegen platte land. Zeker een uur rijden vanaf de grote stad. Maar als in December de brug bij Uitkijk opgeleverd wordt (en dat wordt-ie!) is het nog maar een half uurtje rijden over heel rustige wegen. Dan zal dit district veel meer ontsloten worden, denk ik. En huizen aan het water veel duurder.
Het idee achter deze stap is ten eerste natuurlijk dat we graag aan het water wilden wonen (en Domburg, aan de Surinamerivier onbetaalbaar is geworden). Maar een tweede, belangrijke reden is dat we in de toekomst niet meer door het Saramaccakanaal (wat Suriname en Saramaccarivier met elkaar verbindt) willen varen als we tochten naar west Suriname maken. Het is te tijdrovend, de sluis is compleet onbetrouwbaar en door een krankzinnige regie van de sluiswachter : Nee, éérst die zandschuit daar helemaal achter er door, dan die andere en dan pas Mi Gudu. Dus nu komt Ons Schatje voor de deur te liggen, waar we haar ook veel beter kunnen onderhouden en waarvandaan de passagiers meevaren, binnendoor naar Nickerie, of gewoon een paar dagen op die wondermooie, ongerepte Tibiti of Coesewijne. Veel mooier: geen overwoekerde plantages maar het echte primaire regenwoud.
Om iets te vinden reden we talloze malen de Kwattaweg, het Garnizoenspad en de Oost West verbinding af om voorbij Groningen langs de rivier op zoek te gaan. Er waren twee dingen te koop: het ene bespottelijk duur, het andere te klein (als je het schip voor de deur zou leggen, zou je geen streep water meer zien.)
Tot we via via hoorden dat een oude Boeroe voorbij Groningen wel wilde verkopen. We gingen er kijken en waren direct verkocht. Daarvoor moest je wel een paar dingen wegdenken. Al die golfplaat daken, die elkaar weer overlapten en tot aan het einde van het giga terras doorliepen (de Boeroe houdt niet van zon) en die enorme plak asfalt aan de rivierkant, asfalt zo ver het oog reikt (de Boeroe houdt wél van rondjes rijden op de tractor): dat moest verdwijnen.
Nu hebben we dus die hectare grond, met een (jawel) geasfalteerde oprijlaan van 180 meter, omzoomd door hoge zusterdruifbomen. Daarnaast ligt de citrusboomgaard met 122 sinaasappel en pompelmoes boompjes, alles sterk verwaarloosd.
Bij het hek staat een kleine dienstwoning die bewoond wordt door een klein gezin. (Zij, een jonge Javaanse noemt me doorlopend tante Noor, haar moksi echtgenoot óók al en toen hun dochtertje van negen me met oma aansprak werd dát me te gortig!)
Brasa,
Leonoor Wagenaar
Gisteravond heb ik met René de Landbouwtentoonstelling in verband met 135 jaar Hindostaanse emigratie op Groningen bezocht. Want zoiets doe je, als je net verhuisd bent naar het distrikt Saramacca en Boeroe bent geworden. Er lag een pompoen te pronken van wel een meter doorsnee en ook de bossen prei hadden een Hollands formaat (wat men hier prei noemt zijn eerder lenteuitjes). Antroewa, Tayerblad, er zijn nog steeds veel groentes en vruchten waar ik de naam niet van ken (of zelfs nog nooit eerder gezien heb), dus gebruikte ik de tentoonstelling een beetje om mezelf bij te spijkeren.
Verder stond er een Australische zeeboe uitstekend te gedijen. Tegenover hem een Surinaamse waterbuffel-
Omdat we hier nog een beetje opvallen kam meneer Mahinder Jogi, assembleelid van Saramacca een babbeltje met ons houden: we mogen altijd bij hem aankloppen als er iets is. (En dat terwijl we helemaal niet op hem mogen stemmen.)
Sinds een kleine twee weken wonen we in ons nieuwe huis aan die prachtige Saramaccarivier, precies in een bocht, dus schitterend uitzicht op het bos, je hoort er de brulapen en soms zie je in het water lamantijnen, zeekoeien, dus. Nu is het nog Boiti, Buiten, het afgelegen platte land. Zeker een uur rijden vanaf de grote stad. Maar als in December de brug bij Uitkijk opgeleverd wordt (en dat wordt-
Het idee achter deze stap is ten eerste natuurlijk dat we graag aan het water wilden wonen (en Domburg, aan de Surinamerivier onbetaalbaar is geworden). Maar een tweede, belangrijke reden is dat we in de toekomst niet meer door het Saramaccakanaal (wat Suriname en Saramaccarivier met elkaar verbindt) willen varen als we tochten naar west Suriname maken. Het is te tijdrovend, de sluis is compleet onbetrouwbaar en door een krankzinnige regie van de sluiswachter : Nee, éérst die zandschuit daar helemaal achter er door, dan die andere en dan pas Mi Gudu. Dus nu komt Ons Schatje voor de deur te liggen, waar we haar ook veel beter kunnen onderhouden en waarvandaan de passagiers meevaren, binnendoor naar Nickerie, of gewoon een paar dagen op die wondermooie, ongerepte Tibiti of Coesewijne. Veel mooier: geen overwoekerde plantages maar het echte primaire regenwoud.
Om iets te vinden reden we talloze malen de Kwattaweg, het Garnizoenspad en de Oost West verbinding af om voorbij Groningen langs de rivier op zoek te gaan. Er waren twee dingen te koop: het ene bespottelijk duur, het andere te klein (als je het schip voor de deur zou leggen, zou je geen streep water meer zien.)
Tot we via via hoorden dat een oude Boeroe voorbij Groningen wel wilde verkopen. We gingen er kijken en waren direct verkocht. Daarvoor moest je wel een paar dingen wegdenken. Al die golfplaat daken, die elkaar weer overlapten en tot aan het einde van het giga terras doorliepen (de Boeroe houdt niet van zon) en die enorme plak asfalt aan de rivierkant, asfalt zo ver het oog reikt (de Boeroe houdt wél van rondjes rijden op de tractor): dat moest verdwijnen.
Nu hebben we dus die hectare grond, met een (jawel) geasfalteerde oprijlaan van 180 meter, omzoomd door hoge zusterdruifbomen. Daarnaast ligt de citrusboomgaard met 122 sinaasappel en pompelmoes boompjes, alles sterk verwaarloosd.
Bij het hek staat een kleine dienstwoning die bewoond wordt door een klein gezin. (Zij, een jonge Javaanse noemt me doorlopend tante Noor, haar moksi echtgenoot óók al en toen hun dochtertje van negen me met oma aansprak werd dát me te gortig!)
Brasa,
Leonoor Wagenaar