MI GUDU RIVIER CRUISES SURINAME
Maanden heeft de verbouwing geduurd. En nóg is het huis niet af. Verre van dat. (De schitterende trap met drie-kwartslag die René heeft gemaakt, heeft nog geen leuningen, dus kruip ik zon beetje op en neer). Ook de keuken bevindt zich nog in een prille staat; we kunnen koken, maar daar is alles wel mee gezegd. Eind mei was het zover. Een gigantische verhuiswagen geregeld (a regel!), onze voormalige lassers Marlon en Bokkie Jan kwamen helpen, net als dienst Daisy en haar man. En daarna in karavaan naar Groningen, ik met vriendin Tessa en Japi in zn reiskooi op haar schoot (op de achterbank de schilderijen) en Daisy met de honden in Renés Highlux. Weken hadden we ons al lopen verkneukelen op hun reactie: van een relatief klein erf nu opeens naar een domein, twintig keer zo groot!
Maar dat viel tegen: ze kregen vreselijke last van Agoravrees (pleinvrees); als schaduwen liepen ze achter en voor onze voeten, terwijl iedereen met duizenden dozen sjouwde. Tenslotte klom Jessy door het openstaande raam van Renés auto en heb ik ook Sam maar in de auto gelaten: ze zouden er die dag niet meer uitkomen.(Nu gaan we gewoon weer naar huis, hè, baas? Nou is het grapje afgelopen)
(Die nacht hebben we ze opgesloten in de half open werkplaats; gepiep en gejank tot in de ochtenduren)Inmiddels zijn ze goed gewend en spelen ze de hele dag onvermoeibaar (maar steeds vlak bij elkaar, dat wel) Vooral op hagedissen jagen vinden ze meesterlijk.
De eerste dagen na een verhuizing ben je echt álles kwijt, moet je je handen met hondenshampoo wassen omdat de zeep zoek is. Veel dozen zijn ook direct naar het Magazijn gebracht, vermoedelijk zitten daar nou juist alle spullen in die je zo node mist. Omdat René de boekenkasten nog in elkaar moet zetten, staan er nog steeds zon dertig volle dozen in de huiskamer.
En dan Japi. We hadden tijdens de verbouwing een vierkant gat uitgespaard. Gisteren heeft René, samen met aannemer/vriend Mike, een hele grote buitenkooi gemaakt, met een deurtje en overal takken en stokken. Die hebben ze tegen de buitenmuur geplaatst, vervolgens een gat in zijn oude kooi geknipt en die tegen de binnenmuur gemonteerd. Nu heeft hij zijn eigen Boiti. En denk je dat hij blij was?
Nee......Agoravrees. Vanmorgen heb ik al zijn eten in de buitenkooi gehangen, heb hem door het luikje met mijn hand gelokt en héél voorzichtig deed hij toen zijn eerste stapjes. Maar dan moet je er wel bij blijven, anders is het eng. Bovendien ben ik bang dat hij toch vooral een gezelligheidsdier is, dus nu ik zit te schrijven, zit hij weer binnen naar me te koekeloeren.
In het begin van dit jaar heeft Mi Gudu behoorlijk veel gevaren. Nu is het even stil, geen toeristenseizoen. Ons komt dat allemaal wel goed uit; onze schipper Ed zit nog twee maanden in Nederland, het schip moet een stevige opknapbeurt hebben, en er is gewoon te veel dyugu dyugu rond het nieuwe huis (en die lap grond die tot een tuin omgetoverd moet worden, met perkjes, paadjes en bloeiende plantjes)
Maar we gaan er nu wel weer hard aan trekken. Liesbeth, onze directeur Mi Gudu Tours, organiseert open dagen voor de touroperators en andere mensen in de branche, vóór het schip naar Boiti wordt gevaren. Ik ben weer braaf met de column begonnen, de website wordt geactualiseerd en krijgt een boel nieuwe dingen, Liesbeth gaat in september naar de vijftig plus beurs in Nederland en er moet een kleine advertentie in de reisbijlage van Het Parool komen.
En we hebben nóg een plannetje: als alles op orde is, willen we in de boomgaard twee twee-onder-een-kap huisjes plaatsen. Typische Surinaamse architectuur, op korte neutjes, van alle comfort voorzien. En er komt, tussen ons huis en de sinaasappelbomen een bescheiden zwembadje. Gasten die dan hebben meegevaren (of nog moeten meevaren) kunnen daar dan een paar dagen logeren en proeven van het boerenland van Saramacca. (Dat doen we ook omdat er in het grote huis geen logeerkamer is en vrienden/familie toch érgens moeten slapen.)
Nu nog is dat toekomstmuziek. Maar we gaan dus gewoon door. Dat is Suriname nu eenmaal: land van onbegrensde mogelijkheden, als je maar iets wilt ondernemen!
Brasa!
Leonoor Wagenaar
Maar dat viel tegen: ze kregen vreselijke last van Agoravrees (pleinvrees); als schaduwen liepen ze achter en voor onze voeten, terwijl iedereen met duizenden dozen sjouwde. Tenslotte klom Jessy door het openstaande raam van Renés auto en heb ik ook Sam maar in de auto gelaten: ze zouden er die dag niet meer uitkomen.(Nu gaan we gewoon weer naar huis, hè, baas? Nou is het grapje afgelopen)
(Die nacht hebben we ze opgesloten in de half open werkplaats; gepiep en gejank tot in de ochtenduren)Inmiddels zijn ze goed gewend en spelen ze de hele dag onvermoeibaar (maar steeds vlak bij elkaar, dat wel) Vooral op hagedissen jagen vinden ze meesterlijk.
De eerste dagen na een verhuizing ben je echt álles kwijt, moet je je handen met hondenshampoo wassen omdat de zeep zoek is. Veel dozen zijn ook direct naar het Magazijn gebracht, vermoedelijk zitten daar nou juist alle spullen in die je zo node mist. Omdat René de boekenkasten nog in elkaar moet zetten, staan er nog steeds zon dertig volle dozen in de huiskamer.
En dan Japi. We hadden tijdens de verbouwing een vierkant gat uitgespaard. Gisteren heeft René, samen met aannemer/vriend Mike, een hele grote buitenkooi gemaakt, met een deurtje en overal takken en stokken. Die hebben ze tegen de buitenmuur geplaatst, vervolgens een gat in zijn oude kooi geknipt en die tegen de binnenmuur gemonteerd. Nu heeft hij zijn eigen Boiti. En denk je dat hij blij was?
Nee......Agoravrees. Vanmorgen heb ik al zijn eten in de buitenkooi gehangen, heb hem door het luikje met mijn hand gelokt en héél voorzichtig deed hij toen zijn eerste stapjes. Maar dan moet je er wel bij blijven, anders is het eng. Bovendien ben ik bang dat hij toch vooral een gezelligheidsdier is, dus nu ik zit te schrijven, zit hij weer binnen naar me te koekeloeren.
In het begin van dit jaar heeft Mi Gudu behoorlijk veel gevaren. Nu is het even stil, geen toeristenseizoen. Ons komt dat allemaal wel goed uit; onze schipper Ed zit nog twee maanden in Nederland, het schip moet een stevige opknapbeurt hebben, en er is gewoon te veel dyugu dyugu rond het nieuwe huis (en die lap grond die tot een tuin omgetoverd moet worden, met perkjes, paadjes en bloeiende plantjes)
Maar we gaan er nu wel weer hard aan trekken. Liesbeth, onze directeur Mi Gudu Tours, organiseert open dagen voor de touroperators en andere mensen in de branche, vóór het schip naar Boiti wordt gevaren. Ik ben weer braaf met de column begonnen, de website wordt geactualiseerd en krijgt een boel nieuwe dingen, Liesbeth gaat in september naar de vijftig plus beurs in Nederland en er moet een kleine advertentie in de reisbijlage van Het Parool komen.
En we hebben nóg een plannetje: als alles op orde is, willen we in de boomgaard twee twee-
Nu nog is dat toekomstmuziek. Maar we gaan dus gewoon door. Dat is Suriname nu eenmaal: land van onbegrensde mogelijkheden, als je maar iets wilt ondernemen!
Brasa!
Leonoor Wagenaar
Leonoor Wagenaar