Mi Gudu         Prijzen         Geschiedenis        Columns Parool        Column          Fotogalerie        Contact     
Paramaribo-Nieuw Nickerie
West Suriname
private charters
Vogeltrips
MI GUDU  RIVIER CRUISES SURINAME
Ze zijn er weer! Don en Hans. Don, de broer van René en Hans, directeur en mede eigenaar van de Sanitairwinkel aan de Binnenkant in Amsterdam. Waren ze in april nog de gevierde Pijpenknijpers van de Machinekamer (en denk daar niet te luchtig over, dat is een zéér secuur werkje geweest), nu leggen ze de airco-units aan en heten ze derhalve: de Kouboys. En dan gaat alles dus weer verbluffend snel; neef Roddy en Jasper, sinds januari onze zeer gewaardeerde nieuwe medewerkers, rossen de wandjes en plafonds in de hutten en Hans komt er meteen met z'n airco achteraan (ik verdenk René ervan dat hij zich heimelijk zorgen maakt: dit gaat te snel, straks heeft hij misschien geen klusjes meer voor ze! Een luxesituatie die zich nog niet eerder voorgedaan heeft). 

Omdat ze allemaal in het weekend doorwerken in verband met onze Javaanse timmerlieden, mochten ze maandag en dinsdag lummelen. Hoewel, dinsdag besloten René en Roddy de hamer maar weer eens bij de steel te pakken. Alleen de Kouboys wilden een echt dagje vakantie. Om te zwemmen en bruin te worden.

 Als je in de tropen woont, mijd je de zon, dus zelf ben ik inmiddels doorschijnend bleek geworden. Maar als je hier op werkvakantie bent, (of als je hier een vliegtuig naar een eiland neemt) dan moet je het thuisfront ook wat kunnen laten zien. Dus nam ik ze mee naar Porto Allegre, een Braziliaanse club aan de rivier. Met zwembad, luxueuze bedjes en verder dus he-le-maal niemand. Verrukkelijk. En ook wel vreemd. Het bad ligt op steenworp afstand van ons huis, maar zonder bezoek kom je niet eens op de gedachte om eens een duik te nemen. Terwijl het weer je elke dag wel van harte een uurtje vakantie gunt. 

Maar door de week laat je je regeren door de waan van de dag. Zodat ik vermoed dat een doorsnee-Amsterdammer er in februari nog gezonder uitziet dan wij, al was het maar doordat die een zonnebankje pikt tegen de winterdepressie.

 Maar goed, ik zat dus algauw tussen twee zontomaatjes, want hoe die zich ook hadden ingesmeerd, het ging weer ontzettend rap. (Het is nooit goed of het deugt niet; ik las en hoorde op de radio dat er crèmes in de handel zijn om je huid te doen oplichten. Vooral onder Hindoestanen schijnt het heel populair te zijn. Je smeert je in, maar moet na drie minuten het spul er als de wiedeweerga afspoelen, want het is gemene chemische troep die blijvend pigmentvlekken kan veroorzaken. Waar begín je aan&) 

Toen om vier uur het materiaal van de Mi Gudu weer in de container was opgeborgen, kwamen de anderen ook. Om ongegeneerd in onderbroek bommetje te spelen, want er was nog steeds geen enkele andere bezoeker. Emmers met ijs en mini-djogo's Parbobier. Helia, het vriendinnetje van Roddy (ze is hier komen wonen en wil graag straks samen met Roddy op Mi Gudu gaan varen), had net een vuurrood autootje gekocht en kwam dus trots in haar brandweerwagen het terrein op. 

Brasa!

Leonoor Wagenaar
Familie bezoek van broer Don, die natuurlijk een handje meehelpt.