Het district Saramacca is een verrassingspakketje: je kunt de geasfalteerde weg van Groningen naar Uitkijk afrijden, maar blijf dan niet in de illusie hangen dat je het geheim van dit district hebt doorgrond. Je rijdt langs een façade die een wonderewereld verborgen houdt.
De korte regentijd heeft dit jaar in Suriname wel voor érg veel donkere dagen rond de kerst gezorgd. Wat iets gezelligs heeft als je overal kerstlichtjes hebt branden. Maar dag in dag uit die grote somberte…. Ik ga je zeggen: het was kóúd! René droeg lange mouwen en lange pijpen, ik heb een extra dekentje genomen omdat ik ’s nachts lag te rillen. Soms baadde de rivier ’s ochtends nog in de ochtendzon, maar een half uur later was de hemel alweer diep, diep grijs en nog vijf minuten laten viel de regen met bakken uit de hemel en kon ik de bocht van de Saramaccarivier bijna niet meer zien door het gordijn van neerstortend water.
Zaterdag was het opeens één en al schoonheid: een wolkenhemel waar Ruysdael zijn vingers én z’n penselen van af zou hebben gelikt, een heerlijk luchtig windje en dan dat zonnetje wat overal glans op bracht, en dimensie, diepte in het landschap.
Dus zei René, nadat we inkopen hadden gedaan op Groningen: ‘Zullen we even naar de brug wandelen?’ (Want ‘wandelen’ doe je in Suriname met de fiets, met de auto, ja, zelfs met het vliegtuig, zolang het maar een pleziertochtje betreft)
Na de stagnatie bij de brug van Uitkijk te hebben geïnspecteerd zagen we die afslag naar het dorp Maho. We sloegen hem in (keurig onderhouden gladde zandweg). En zo openbaarde zich het verrassingspakketje. Met schitterende doorkijkjes (wéér Ruysdael) over weidse weilanden, met groepjes koeien en karbouwen ( ik zag één bruine met hartverscheurend fluwelen, aan weerszijde uitstaande oren). Je zou je in ’s Graveland (het Gooi) wanen, als daar niet opeens dat plukje palmen in het midden van dat groene gras zou staan, met trossen fel oranje oplichtende awarra’s. Of de berm begroeiing van smaragdgroene bananenbladeren, afgewisseld door cassaveaanplant.
Dubben. Wat maakt Saramacca tot zo een veel mooier district dan, bij voorbeeld Commewijne? De spaarzame bebouwing? De weelderig beplantte tuintjes? De weidsheid van die agrarische doorkijkjes? Allemaal ja. Of die antwoorden bevredigend genoeg zijn, durf ik niet te zeggen. Maar geloof me: Saramacca is een véél mooier district dan, bij voorbeeld, Commewijne.
In elk geval, we hadden die middag zó de smaak te pakken, dat we het bezoek wat op zondag zou komen, aankondigden: we gaan picknicken! (Eindelijk de kans om mijn rieten picknickmand – ik heb hem al een jaar – in te wijden! En dat schattige appelgroene dekentje waarop we dan dus, wijn drinkend uit flonkerende glazen, ons Déjeuner sur l’Herbe zouden gebruiken).
De pleuris gehakt, gesneden, geblenderd en gestaafmixed, maar toen hadden we toch een koelbox vol vers kersensap, heerlijke gazpacho soep, heftige kipsalade (ik wil nog wel eens doorslaan met de knoflook) en gewoon belegde broden.
Zo’n geplande dag pakt natuurlijk altijd weer anders uit dan je voor ogen staat. Met z’n zessen (onze buren kwamen ook mee) tuften we onder een ernstig vergrijzende lucht waar de eerste neerslag al uit begon te druppelen. Mijn appelgroene dekentje op het gras uitvouwen? Uitgesloten! Slijmerig modderballet.
Maar zie, afslag van afslag en dan bij de Kampung Ketjilweg rechtdoor, aan het einde van een karrespoor waar werkelijk geen levende ziel meer te bekennen is, staat opeens dat stalletje, met zinkplaten dakje, bankjes, en zelfs een stoffer-en-blikje!
Mijn picknickmandje stond er erg decoratief te wezen, de wijn was verrukkelijk gekoeld, en Déjeuner dans une Grange was een prima alternatief.
Na afloop zijn we nog naar een kunstmatig merengebied aan de overkant van de Oost West verbinding gereden. Ook weer zo’n verrassingspakketje, één of twee keer per week rijden we dat saaie traject tussen Groningen en de brug over de rivier: blijken daarachter opeens de Vinkeveenseplassen te liggen, met wuivende rietkragen en tomeloze droomeilandjes. Het zijn afgegraven schelpenritsen, soms wel dertig meter diep waar de regen een natuurlijk merengebied van heeft gemaakt. Eén groot waterrecreatiegebied en geen hond die er van af weet.
Geloof me: Saramacca: één groot verrassingspakket!
Brasa
Leonoor Wagenaar
De korte regentijd heeft dit jaar in Suriname wel voor érg veel donkere dagen rond de kerst gezorgd. Wat iets gezelligs heeft als je overal kerstlichtjes hebt branden. Maar dag in dag uit die grote somberte…. Ik ga je zeggen: het was kóúd! René droeg lange mouwen en lange pijpen, ik heb een extra dekentje genomen omdat ik ’s nachts lag te rillen. Soms baadde de rivier ’s ochtends nog in de ochtendzon, maar een half uur later was de hemel alweer diep, diep grijs en nog vijf minuten laten viel de regen met bakken uit de hemel en kon ik de bocht van de Saramaccarivier bijna niet meer zien door het gordijn van neerstortend water.
Zaterdag was het opeens één en al schoonheid: een wolkenhemel waar Ruysdael zijn vingers én z’n penselen van af zou hebben gelikt, een heerlijk luchtig windje en dan dat zonnetje wat overal glans op bracht, en dimensie, diepte in het landschap.
Dus zei René, nadat we inkopen hadden gedaan op Groningen: ‘Zullen we even naar de brug wandelen?’ (Want ‘wandelen’ doe je in Suriname met de fiets, met de auto, ja, zelfs met het vliegtuig, zolang het maar een pleziertochtje betreft)
Na de stagnatie bij de brug van Uitkijk te hebben geïnspecteerd zagen we die afslag naar het dorp Maho. We sloegen hem in (keurig onderhouden gladde zandweg). En zo openbaarde zich het verrassingspakketje. Met schitterende doorkijkjes (wéér Ruysdael) over weidse weilanden, met groepjes koeien en karbouwen ( ik zag één bruine met hartverscheurend fluwelen, aan weerszijde uitstaande oren). Je zou je in ’s Graveland (het Gooi) wanen, als daar niet opeens dat plukje palmen in het midden van dat groene gras zou staan, met trossen fel oranje oplichtende awarra’s. Of de berm begroeiing van smaragdgroene bananenbladeren, afgewisseld door cassaveaanplant.
Dubben. Wat maakt Saramacca tot zo een veel mooier district dan, bij voorbeeld Commewijne? De spaarzame bebouwing? De weelderig beplantte tuintjes? De weidsheid van die agrarische doorkijkjes? Allemaal ja. Of die antwoorden bevredigend genoeg zijn, durf ik niet te zeggen. Maar geloof me: Saramacca is een véél mooier district dan, bij voorbeeld, Commewijne.
In elk geval, we hadden die middag zó de smaak te pakken, dat we het bezoek wat op zondag zou komen, aankondigden: we gaan picknicken! (Eindelijk de kans om mijn rieten picknickmand – ik heb hem al een jaar – in te wijden! En dat schattige appelgroene dekentje waarop we dan dus, wijn drinkend uit flonkerende glazen, ons Déjeuner sur l’Herbe zouden gebruiken).
De pleuris gehakt, gesneden, geblenderd en gestaafmixed, maar toen hadden we toch een koelbox vol vers kersensap, heerlijke gazpacho soep, heftige kipsalade (ik wil nog wel eens doorslaan met de knoflook) en gewoon belegde broden.
Zo’n geplande dag pakt natuurlijk altijd weer anders uit dan je voor ogen staat. Met z’n zessen (onze buren kwamen ook mee) tuften we onder een ernstig vergrijzende lucht waar de eerste neerslag al uit begon te druppelen. Mijn appelgroene dekentje op het gras uitvouwen? Uitgesloten! Slijmerig modderballet.
Maar zie, afslag van afslag en dan bij de Kampung Ketjilweg rechtdoor, aan het einde van een karrespoor waar werkelijk geen levende ziel meer te bekennen is, staat opeens dat stalletje, met zinkplaten dakje, bankjes, en zelfs een stoffer-
Na afloop zijn we nog naar een kunstmatig merengebied aan de overkant van de Oost West verbinding gereden. Ook weer zo’n verrassingspakketje, één of twee keer per week rijden we dat saaie traject tussen Groningen en de brug over de rivier: blijken daarachter opeens de Vinkeveenseplassen te liggen, met wuivende rietkragen en tomeloze droomeilandjes. Het zijn afgegraven schelpenritsen, soms wel dertig meter diep waar de regen een natuurlijk merengebied van heeft gemaakt. Eén groot waterrecreatiegebied en geen hond die er van af weet.
Geloof me: Saramacca: één groot verrassingspakket!
Brasa
Leonoor Wagenaar
Verrassingspakketje
MI GUDU RIVIER CRUISES SURINAME