MI GUDU RIVIER CRUISES SURINAME
Starring: Mi Gudu!
Ooit een stretched hummer gezien? Die blijken te bestáán!
Nou vind ik een stretched limousine al geheel uit zijn verband getrokken; een soort lachspiegelmobiel uit een stripverhaal, maar een hummer die als een kauwgumsliert uit elkaar is getrokken: géén gezicht. En ook weinig wendbaar; de bocht op de Saramaccaweg naar onze oprijlaan kon hij niet nemen: ‘Die electriciteitspaal stond in de weg’, sprak de witgehandschoende chauffeur misnoegd – dus hij moest doorrijden, keren en de bocht vanaf de andere kant van de weg nemen.
Mi Gudu speelde een rolletje in de Valentines Surpiseparty documentaire die het lokale televisie station ATV bij elkaar gebietst had. Daar hadden we al eerder aan meegedaan – toen het schip nog op de Surinamerivier lag. Maar die aflevering was letterlijk in het water gevallen: de bedoeling was een sunset diner op een varend cruiseschip, maar doordat het draaiboek volledig uitgelopen was, kwam het stel pas tegen elf uur aan kakken (weer in een limo – dat dan weer wél). Tegen die tijd was het laag water, dus Mi Gudu lag vast
in de modder. Het regende, er woei een ijzige wind en het diner was lichtelijk verpieterd. Dus die uitzendening had, wat ons betreft, de glamour van onwelriekend zeewier.
Maar nu zou alles anders zijn. Helaas hadden ze bij de tv nog geen notie van het feit dat Mi Gudu inmiddels op Saramacca drijft. En toen hun voorstel om een snelle boropasi te maken en alsnog een gelukkig koppel bij de pier van Torarica te ontvangen, bulderend was weggehoond, moest het draaiboek dus worden aangepast. En zo stonden we als eerste attractie met een lichte lunch genoteerd in hun nieuwe draaiboek.
Om in aanmerking te komen voor zo’n verwendag van ATV moet je sms-sen – het liefst zo vaak mogelijk. Uit die sms bak wordt tenslotte één paartje gekozen. De producent: ‘het enige wat we dan nog moeten doen is bellen en vragen of ze nog steeds bij elkaar zijn.’ En dat is alles. Helaas. Een screentest zou bij voorbeeld geen slecht idee zijn geweest: nu loop je de kans dat er tenminste één houten klaas bij zit die nog niet tot een vage grijns in staat is en dus niet zichtbaar weet te genieten van al die verwennerij.
Maar goed, dat was onze zaak verder niet.
Dat we er op in gingen was omdat het betonnen zwembad en onze vakantiehuisjes klaar zijn, één was er op dat moment al voor twee weken verhuurd, dat Mi Gudu op die dag net vrij was én omdat ze net weer zo knisperend in de verf stond: romp, dekhuizen, dak, alles straalt je weer tegemoet en dat wilden we best een keertje laten zien. Dus maakte Kenneth, onze scheepskok een heerlijke en vooral kleurrijke lunch met roze zalm,
oranje paprika en rode gamba’s en stond de hele bemanning die zaterdagochtend met rode valentines shirtje keurig te wachten. Het verliep goddank van een leien dakje en wat niet van een leien dakje liep werd er gewoon weer uitgeknipt. De huisjes werden gefilmd, ik ontving het gelukkige stel hartelijk (‘Welkom bij Appartementen Bloemendaal, daar ligt onze Mi Gudu waar jullie nu op gaan varen, bla-die-bla’). Zelf bleef ik aan de wal omdat we nog ander bezoek verwachtten. Maar het zag er feestelijk uit – inclusief bandje met romantisch dweilrepertoire.
De 14 de februari werd het ’s avonds uitgezonden.
Om half negen hadden ze gezegd, om half elf naar het bleek. Eerst een rijstebrijberg van reclame: iedere sponsor maakte onbeschaamd en zeer uitvoerig propaganda voor zichzelf, dus eindeloos geneuzel over de fan-tas-ti-sche, on-be-grens-de mogelijkheden van een stretched hummer, terwijl wij zelfs waren vergeten om ons website adres onder de aandacht te brengen. Maar goed, ons district Saramacca was mooi in beeld gebracht, het schip zag er prachtig uit, het camerawerk was creatief (de vaartocht naar Groningen bood natuurlijk mooie plaatjes) en ze regisseerden zelfs een Titanic immitatie op het dak (armen gespreid, titelsong van de film).
De rest van het gebodene was nogal voorspeldbaar (bubbelbad, schoonheidsbehandeling, kleren passen). Kennelijk was een winkel die zich specialiseert in grote maten mede sponsor en dus werd de vrouw, die er dezelfde ochtend toch redelijk slank uit had gezien, nu gehesen in een wijdvallende jurk die haar tot een soort slagschip degradeerde.
Een chic diner in het Royal Torarica en daarna naar bed in hun luxe suite.
De uitzending eindigde met wat de producent verder allemaal bij elkaar gebedeld had, tegoedbonnen, voedselpaketten, truitjes, petjes. En dat werd allemaal, in plastic zakjes in zo’n elegante, glimmend goudkleurige bagegetrolley gehangen en die kamer binnen gereden.
Nou ja. Over smaak valt zo ontzettend wél te twisten…
Brasa
Van
Leonoor Wagenaar
Nou vind ik een stretched limousine al geheel uit zijn verband getrokken; een soort lachspiegelmobiel uit een stripverhaal, maar een hummer die als een kauwgumsliert uit elkaar is getrokken: géén gezicht. En ook weinig wendbaar; de bocht op de Saramaccaweg naar onze oprijlaan kon hij niet nemen: ‘Die electriciteitspaal stond in de weg’, sprak de witgehandschoende chauffeur misnoegd – dus hij moest doorrijden, keren en de bocht vanaf de andere kant van de weg nemen.
Mi Gudu speelde een rolletje in de Valentines Surpiseparty documentaire die het lokale televisie station ATV bij elkaar gebietst had. Daar hadden we al eerder aan meegedaan – toen het schip nog op de Surinamerivier lag. Maar die aflevering was letterlijk in het water gevallen: de bedoeling was een sunset diner op een varend cruiseschip, maar doordat het draaiboek volledig uitgelopen was, kwam het stel pas tegen elf uur aan kakken (weer in een limo – dat dan weer wél). Tegen die tijd was het laag water, dus Mi Gudu lag vast
in de modder. Het regende, er woei een ijzige wind en het diner was lichtelijk verpieterd. Dus die uitzendening had, wat ons betreft, de glamour van onwelriekend zeewier.
Maar nu zou alles anders zijn. Helaas hadden ze bij de tv nog geen notie van het feit dat Mi Gudu inmiddels op Saramacca drijft. En toen hun voorstel om een snelle boropasi te maken en alsnog een gelukkig koppel bij de pier van Torarica te ontvangen, bulderend was weggehoond, moest het draaiboek dus worden aangepast. En zo stonden we als eerste attractie met een lichte lunch genoteerd in hun nieuwe draaiboek.
Om in aanmerking te komen voor zo’n verwendag van ATV moet je sms-
Dat we er op in gingen was omdat het betonnen zwembad en onze vakantiehuisjes klaar zijn, één was er op dat moment al voor twee weken verhuurd, dat Mi Gudu op die dag net vrij was én omdat ze net weer zo knisperend in de verf stond: romp, dekhuizen, dak, alles straalt je weer tegemoet en dat wilden we best een keertje laten zien. Dus maakte Kenneth, onze scheepskok een heerlijke en vooral kleurrijke lunch met roze zalm,
oranje paprika en rode gamba’s en stond de hele bemanning die zaterdagochtend met rode valentines shirtje keurig te wachten. Het verliep goddank van een leien dakje en wat niet van een leien dakje liep werd er gewoon weer uitgeknipt. De huisjes werden gefilmd, ik ontving het gelukkige stel hartelijk (‘Welkom bij Appartementen Bloemendaal, daar ligt onze Mi Gudu waar jullie nu op gaan varen, bla-
De 14 de februari werd het ’s avonds uitgezonden.
Om half negen hadden ze gezegd, om half elf naar het bleek. Eerst een rijstebrijberg van reclame: iedere sponsor maakte onbeschaamd en zeer uitvoerig propaganda voor zichzelf, dus eindeloos geneuzel over de fan-
De rest van het gebodene was nogal voorspeldbaar (bubbelbad, schoonheidsbehandeling, kleren passen). Kennelijk was een winkel die zich specialiseert in grote maten mede sponsor en dus werd de vrouw, die er dezelfde ochtend toch redelijk slank uit had gezien, nu gehesen in een wijdvallende jurk die haar tot een soort slagschip degradeerde.
Een chic diner in het Royal Torarica en daarna naar bed in hun luxe suite.
De uitzending eindigde met wat de producent verder allemaal bij elkaar gebedeld had, tegoedbonnen, voedselpaketten, truitjes, petjes. En dat werd allemaal, in plastic zakjes in zo’n elegante, glimmend goudkleurige bagegetrolley gehangen en die kamer binnen gereden.
Nou ja. Over smaak valt zo ontzettend wél te twisten…
Brasa
Van
Leonoor Wagenaar