MI GUDU RIVIER CRUISES SURINAME
Frimangron
Soms, als ik in ons zwembad op een roze wokkel drijf,
(dat zijn ‘swimmingpoolnoodles’; kleurige slierten waar je in het water op kunt zitten) denk ik wel eens aan de Decamerone; die middeleeuwse bundel van vrolijke, pikante verhaaltjes, in 1348 door de literator Giovanni Bocaccio opgetekend uit de monden van tien fortuinlijke (dus gefortuneerde) mensen
die de stad Florence hadden ontvlucht en op een riant landgoed bij het hoger gelegen dorpje Fiesole de tijd doodden door elkaar ondeugende verhaaltjes
te vertellingen. Buiten, beneden in het dal, en verder, door heel Europa, woedde de Zwarte Dood, de pest, en stierven de burgers van hoog tot laag als ratten; angst en paniek grepen om zich heen terwijl men zich op het landgoed vermaakte om de minnaar die zich in de dekenkist verstopte en de bedrogen echtgenoot die in een beerput tuimelde.
Ik geef toe, de q-koorts is niet echt aangeslagen in Suriname, en die Mexicaanse griep loopt ook met een sisser af, anders zat onze halve vriendenkring hier waarschijnlijk al wéken schunnige verhalen uit te wisselen. Maar die associatie met een ‘free haven’, een buitenplaats waar niets je gemoed kan verstoren – die blijft.
Toen ik hoofdredacteur van Parbode was, nam ik de dagelijkse ellende, de malversaties, oplichtingen, botte berovingen, fraudes, leugenbolwerken en andere shit via de media tot me en probeerden we dat in het opiniemaandblad, waar mogelijk, aan de kaak te stellen. (Wat het blad natuurlijk nog steeds doet).
Maar hier, op Boiti bij Groningen, kan ik geen Ware Tijd krijgen.
En lees ik door toeval (we moesten een dagje naar de stad en namen de krant van een straatventer) dat twee jehova ouders (nadrukkelijk zónder hoofdletter) hun God gekozen hadden boven hun zoon. Een leergierige, knappe jongen van 20 jaar, student van ADEK, was aangereden in hartje stad en zou zonder bloedtransfusie sterven. Geïnfecteerd door sectarische geloofsgenoten hebben de ouders artsen van het ziekenhuis die transfusie verboden.
En is de man gestorven. Man. Geen jongen. Meerderjarig – met een eigen wilsbeschikking. Die hem werd ontnomen omdat hij tóch in coma lag.
De ouders én hun enge clan hadden allang geen zeggenschap meer over dat leven… wie klaagt ze collectief aan voor moord met voorbedachte rade?
Hier ontvang ik wél het dagblad Times of Suriname, een veel jongere krant
die langzaamaan beter in zijn rol groeit. En daar lees ik dan bij voorbeeld dat de Pikken en Liegen partij als verkiezingsstunt aan haar leden in Nickerie 33 hectare grond wil uitdelen terwijl het land al toegewezen is.
Ik kan moeiteloos en eindeloos zo doorgaan, want virtueel woedt daarbuiten nog steeds een Zwarte Dood.
Ik wurm mijn bil op mijn roze wokkel.
En dwaal daarna langs de jonge aanplant van suikerbanaantjes.
De hybiscus stekjes zijn zo mooi aangeslagen, twee staan er al stoer te bloeien. René heeft de kersenboom een hengst met de houwer gegeven en
die staat nu vol fruit – hij noemt zich inmiddels ‘bomendokter’ want ook de gierige manjaboom geeft, na een bloedige inkeping, opeens zó veel mango’s dat je er alleen met gevaar voor eigen leven onderdoor kunt lopen. Gisteren moest de avocadoboom er aan geloven, hij staat nog na te trillen van de schrik en het wachten is nog slechts op een overvloedige oogst.
Verder werken we aan onze vrijplaats. Die is nu grotendeels af.
Website voor het resortje nét in de lucht. Even geen pest, q-koorts of jehova’s?: www.appartementen-bloemendaal.net.
Ik zweer het, je hoort hier geen sirenes van brandweer of ambulance, alleen krekels en vogel gekwinkeleer… bijna griezelig zoals je de werkelijke wereld buiten kunt sluiten.
Brasa
Leonoor
(dat zijn ‘swimmingpoolnoodles’; kleurige slierten waar je in het water op kunt zitten) denk ik wel eens aan de Decamerone; die middeleeuwse bundel van vrolijke, pikante verhaaltjes, in 1348 door de literator Giovanni Bocaccio opgetekend uit de monden van tien fortuinlijke (dus gefortuneerde) mensen
die de stad Florence hadden ontvlucht en op een riant landgoed bij het hoger gelegen dorpje Fiesole de tijd doodden door elkaar ondeugende verhaaltjes
te vertellingen. Buiten, beneden in het dal, en verder, door heel Europa, woedde de Zwarte Dood, de pest, en stierven de burgers van hoog tot laag als ratten; angst en paniek grepen om zich heen terwijl men zich op het landgoed vermaakte om de minnaar die zich in de dekenkist verstopte en de bedrogen echtgenoot die in een beerput tuimelde.
Ik geef toe, de q-
Toen ik hoofdredacteur van Parbode was, nam ik de dagelijkse ellende, de malversaties, oplichtingen, botte berovingen, fraudes, leugenbolwerken en andere shit via de media tot me en probeerden we dat in het opiniemaandblad, waar mogelijk, aan de kaak te stellen. (Wat het blad natuurlijk nog steeds doet).
Maar hier, op Boiti bij Groningen, kan ik geen Ware Tijd krijgen.
En lees ik door toeval (we moesten een dagje naar de stad en namen de krant van een straatventer) dat twee jehova ouders (nadrukkelijk zónder hoofdletter) hun God gekozen hadden boven hun zoon. Een leergierige, knappe jongen van 20 jaar, student van ADEK, was aangereden in hartje stad en zou zonder bloedtransfusie sterven. Geïnfecteerd door sectarische geloofsgenoten hebben de ouders artsen van het ziekenhuis die transfusie verboden.
En is de man gestorven. Man. Geen jongen. Meerderjarig – met een eigen wilsbeschikking. Die hem werd ontnomen omdat hij tóch in coma lag.
De ouders én hun enge clan hadden allang geen zeggenschap meer over dat leven… wie klaagt ze collectief aan voor moord met voorbedachte rade?
Hier ontvang ik wél het dagblad Times of Suriname, een veel jongere krant
die langzaamaan beter in zijn rol groeit. En daar lees ik dan bij voorbeeld dat de Pikken en Liegen partij als verkiezingsstunt aan haar leden in Nickerie 33 hectare grond wil uitdelen terwijl het land al toegewezen is.
Ik kan moeiteloos en eindeloos zo doorgaan, want virtueel woedt daarbuiten nog steeds een Zwarte Dood.
Ik wurm mijn bil op mijn roze wokkel.
En dwaal daarna langs de jonge aanplant van suikerbanaantjes.
De hybiscus stekjes zijn zo mooi aangeslagen, twee staan er al stoer te bloeien. René heeft de kersenboom een hengst met de houwer gegeven en
die staat nu vol fruit – hij noemt zich inmiddels ‘bomendokter’ want ook de gierige manjaboom geeft, na een bloedige inkeping, opeens zó veel mango’s dat je er alleen met gevaar voor eigen leven onderdoor kunt lopen. Gisteren moest de avocadoboom er aan geloven, hij staat nog na te trillen van de schrik en het wachten is nog slechts op een overvloedige oogst.
Verder werken we aan onze vrijplaats. Die is nu grotendeels af.
Website voor het resortje nét in de lucht. Even geen pest, q-
Ik zweer het, je hoort hier geen sirenes van brandweer of ambulance, alleen krekels en vogel gekwinkeleer… bijna griezelig zoals je de werkelijke wereld buiten kunt sluiten.
Brasa
Leonoor