MI GUDU RIVIER CRUISES SURINAME
Saramacca swingt!
Er zit muziek in ons district! Onlangs stond in Swit Kontren, de toeristische bijlage van dagblad De Ware Tijd, een juichend artikel over de eco-toeristische mogelijkheden van Saramacca. De supelativen zwiepten je om de oren: het is hier schoon, landelijk, rustig (nauwelijks verkeer) en vooral verschrikkelijk mooi.
Van dezelfde auteur verschijnt deze maand nog een lovend verhaal over onze Appartementen Bloemendaal, want hij (Martin Panday) raakte geweldig gecharmeerd van onze huisjes, het riante zwembad en die sprookjesachtige plek in de bocht van de Saramaccarivier. Zelf adverteren we nu in Parbode en hebben we mooie ansichtkaarten laten drukken die we op Belangrijke Plaatsen in de stad gaan verspreiden.
Maar ook zonder dat, weten de gasten ons al te vinden. Vaak googelen ze er een beetje op los en stuiten ze dan op de een of andere manier op www.saramaccainsuriname.com , een website die onze vriendin Gerrie belangeloos maakte om het district een beetje op de kaart te zetten. Je vindt er informatie over bezienswaardigheden zoals Batavia, het bedevaardsoord van Petrus Donders (zalig verklaard – aan ‘heilig’ wordt nog gewerkt), Josiekreek (de Vinkeveenseplassen van Suriname) het lieflijke dorpje Groningen met al z’n monumenten op het plein en Kalebaskreek. Ondernemers mogen voor een luttel bedrag op een eigen pagina hun warung of hotel aanprijzen.
En daar staan wij natuurlijk ook tussen.
Met de link naar onze website (www.appartementen-bloemendaal.net ) en dat alleen is dus al voldoende voor enige reuring.
En de reacties van die gasten (op dit moment nog merendeels Surinaams) is ontzettend lovend. Een koppel dat net weer vertrokken is, maar alweer geboekt heeft voor december zei: ‘Kijk, we kunnen natuurlijk een huisje huren op Colakreek, of op Overbridge, maar als je daar je neus buiten de deur steekt, zit je direct midden tussen de honderden dagjesmensen. En daar komen we natuurlijk niet voor. Hier logeren we tenminste écht op boiti!’ En zo is het. Want in de regelementen staat uitdrukkelijk dat alleen logerende gasten van het zwembad gebruik mogen maken. Willen ze vervolgens vrienden of familie uitnodigen, dan kan dat alleen tegen bijbetaling en wordt er – in overleg – gesproken over een maximum. (Zo willen we vermijden wat andere resorts al is overkomen: één gezin huurt één huisje, gaat er vervolgens een bigi jari vieren en vijftig gasten komen zomaar binnenvallen om, na vertrek, een tapijt van plastic afval achter te laten)
Maar goed, we zijn nu zó in de stemming dat we besloten hebben om het barretje van Roy Zondervan nieuw leven in te blazen. Toen we hier twee jaar geleden kwamen wonen bestond Sukrupatu al; een overdekt zitje aan de rivier (langs het zandpad, dus vrijwel geen verkeer) waar je je biertje kon drinken, een hengel uit kon gooien en nieuwe vrienden kon maken. Zoiets bestaat in feite niet in Saramacca. Natuurlijk, je kunt een djogo bij omu sneesi kopen en dat voor de deur achterover slaan (vrijwel elke Chinese supermarkt heeft daartoe wel een bankje voor de deur staan) maar dat is toch een beetje armoeïg. In Paramaribo heb je tenminste een paar café’s waar je op vrijdag wat kunt drinken. Maar sinds de zakenpartner van Roy al ruziënd half Sukrupatu had weggedragen, konden we daar dus niet meer terecht.
Gelukkig heeft Roy (die de laatste tijd meer aandacht had voor de bouw van zijn logeerstudio’s) nog ontzettend veel bouwmateriaal liggen. Dus leggen we nu wat geld in om een bouwploeg voor zeer korte tijd in te huren. Zodat het dak er weer staat, er een ronde bar komt, de toiletgroep weer van de ondergang wordt gered en wij er weer terecht kunnen. Want inmiddels wonen er steeds meer expats in de omgeving en de Saramacaners lusten ook wel eens een borrel.
Wij gaan zelf nog een klein bootje bouwen, Mi Gudu Pikin is net zo’n bouwpakket als Mi Gudu destijds zelf was en tegen de tijd dat dit stukje in Parbode staat is René al volop aan het lassen. Met Pikin kunnen we – met onze gasten – spelenvaren op de rivier, de kreekjes verkennen, op bezoek bij de familie reuzenotter én, natuurlijk, even een bezoekje brengen aan onze bar.
Kortom: er zit muziek in ons district
Brasa
Leonoor Wagenaar
Van dezelfde auteur verschijnt deze maand nog een lovend verhaal over onze Appartementen Bloemendaal, want hij (Martin Panday) raakte geweldig gecharmeerd van onze huisjes, het riante zwembad en die sprookjesachtige plek in de bocht van de Saramaccarivier. Zelf adverteren we nu in Parbode en hebben we mooie ansichtkaarten laten drukken die we op Belangrijke Plaatsen in de stad gaan verspreiden.
Maar ook zonder dat, weten de gasten ons al te vinden. Vaak googelen ze er een beetje op los en stuiten ze dan op de een of andere manier op www.saramaccainsuriname.com , een website die onze vriendin Gerrie belangeloos maakte om het district een beetje op de kaart te zetten. Je vindt er informatie over bezienswaardigheden zoals Batavia, het bedevaardsoord van Petrus Donders (zalig verklaard – aan ‘heilig’ wordt nog gewerkt), Josiekreek (de Vinkeveenseplassen van Suriname) het lieflijke dorpje Groningen met al z’n monumenten op het plein en Kalebaskreek. Ondernemers mogen voor een luttel bedrag op een eigen pagina hun warung of hotel aanprijzen.
En daar staan wij natuurlijk ook tussen.
Met de link naar onze website (www.appartementen-
En de reacties van die gasten (op dit moment nog merendeels Surinaams) is ontzettend lovend. Een koppel dat net weer vertrokken is, maar alweer geboekt heeft voor december zei: ‘Kijk, we kunnen natuurlijk een huisje huren op Colakreek, of op Overbridge, maar als je daar je neus buiten de deur steekt, zit je direct midden tussen de honderden dagjesmensen. En daar komen we natuurlijk niet voor. Hier logeren we tenminste écht op boiti!’ En zo is het. Want in de regelementen staat uitdrukkelijk dat alleen logerende gasten van het zwembad gebruik mogen maken. Willen ze vervolgens vrienden of familie uitnodigen, dan kan dat alleen tegen bijbetaling en wordt er – in overleg – gesproken over een maximum. (Zo willen we vermijden wat andere resorts al is overkomen: één gezin huurt één huisje, gaat er vervolgens een bigi jari vieren en vijftig gasten komen zomaar binnenvallen om, na vertrek, een tapijt van plastic afval achter te laten)
Maar goed, we zijn nu zó in de stemming dat we besloten hebben om het barretje van Roy Zondervan nieuw leven in te blazen. Toen we hier twee jaar geleden kwamen wonen bestond Sukrupatu al; een overdekt zitje aan de rivier (langs het zandpad, dus vrijwel geen verkeer) waar je je biertje kon drinken, een hengel uit kon gooien en nieuwe vrienden kon maken. Zoiets bestaat in feite niet in Saramacca. Natuurlijk, je kunt een djogo bij omu sneesi kopen en dat voor de deur achterover slaan (vrijwel elke Chinese supermarkt heeft daartoe wel een bankje voor de deur staan) maar dat is toch een beetje armoeïg. In Paramaribo heb je tenminste een paar café’s waar je op vrijdag wat kunt drinken. Maar sinds de zakenpartner van Roy al ruziënd half Sukrupatu had weggedragen, konden we daar dus niet meer terecht.
Gelukkig heeft Roy (die de laatste tijd meer aandacht had voor de bouw van zijn logeerstudio’s) nog ontzettend veel bouwmateriaal liggen. Dus leggen we nu wat geld in om een bouwploeg voor zeer korte tijd in te huren. Zodat het dak er weer staat, er een ronde bar komt, de toiletgroep weer van de ondergang wordt gered en wij er weer terecht kunnen. Want inmiddels wonen er steeds meer expats in de omgeving en de Saramacaners lusten ook wel eens een borrel.
Wij gaan zelf nog een klein bootje bouwen, Mi Gudu Pikin is net zo’n bouwpakket als Mi Gudu destijds zelf was en tegen de tijd dat dit stukje in Parbode staat is René al volop aan het lassen. Met Pikin kunnen we – met onze gasten – spelenvaren op de rivier, de kreekjes verkennen, op bezoek bij de familie reuzenotter én, natuurlijk, even een bezoekje brengen aan onze bar.
Kortom: er zit muziek in ons district
Brasa
Leonoor Wagenaar